Niewyspanie

Niewyspanie

Czy Jean-Marc Dupuis, autor artykułu, jest lekarzem? – zapytano mnie. Nie wiedziałem, ale sprawdziłem – nie jest. Dla pytającego był to problem. Bo jak to możliwe, autor pisze wiele o medycynie, o leczeniu a medycznej uczelni nie ukończył?

No cóż – odpowiedziałem – może jego zdroworozsądkowa wiedza i uwagi poparte wyuczoną wiedzą praktykujących przyjaciół lekarzy – współredaktorów, mogą mieć i mają większą wartość dla pacjentów szukających medycznej pomocy ?

Polubiłem Jean-Marca Dupuisa za taki oto srodek przeciwbólowy – tani i „diabelnie” skuteczny:

Najlepszy naturalny środek przeciwbólowy

…Ludzki organizm potrafi wytwarzać bardzo skuteczne substancje o właściwościach przeciwbólowych – endorfiny. Są to naturalne opiaty, czyli substancje zbliżone do opium, wytwarzane przez mózg i wywołujące efekt podobny do działania morfiny. Co więcej, istnieje naturalny i prosty sposób zwiększania poziomu endorfin, a tym samym uśmierzania bólu: wystarczy śmiech, a jeszcze lepiej – śmiech w grupie…. http://www.pocztazdrowia.pl/najlepszy-naturalny-srodek-przeciwbolowy/

Jean-Marc Dupuis

jest redaktorem naczelnym francuskiej, a obecnie także polskiej edycji bezpłatnego newslettera elektronicznego Poczta Zdrowia.

Urodził się w 1976 r. Wcześnie zafascynował się naturalnymi metodami ochrony zdrowia. Utrzymując bliski kontakt z lekarzami i terapeutami w swojej rodzinie, uświadomił sobie, jak ogromna jest przepaść między dogmatami medycyny akademickiej a tradycyjnymi metodami leczenia.

Wtedy wydawało mu się oczywiste, że zostanie lekarzem. Jednak ostatecznie wybrał nieco inną drogę, która poprowadziła go najpierw do Anglii, później do Niemiec a następnie do Stanów Zjednoczonych. Tam odkrył bogactwo naturalnych środków medycznych stosowanych przez wieki w wielu różnych kulturach.

Przez ostatnie dwanaście lat zajmuje się redagowaniem publikacji poświęconych medycynie i napisał liczne artykuły. W 2011 r. dołączył do projektu Poczty Zdrowia we Francji – został redaktorem bezpłatnego newslettera Santé et Nutrition.

http://www.pocztazdrowia.pl/o-poczcie-zdrowia/

Niewyspanie jest przyczyną wielu – niekiedy bardzo poważnych – problemów.

Z powodu niewyspania popełniasz więcej błędów niż zwykle (coś gubisz, zapominasz, narażasz się na  wypadek przy pracy czy wypadek samochodowy), łatwiej się irytujesz i jesteś bardziej podatny na choroby.

Niewyspanie to stan, delikatnie mówiąc, bardzo nieprzyjemny. Zrozumiałe jest więc, że 20% społeczeństwa, które cierpi na bezsenność, szuka jakiegoś rozwiązania.

Już na początku XX wieku producenci leków ruszyli do boju i wymyślili barbiturany. Leki te są na tyle mocne, że nie wystarcza im uśpienie osoby je zażywającej: często zdarza się, że dosłownie pogrążają zażywające je osoby w śpiączce, powodując ich hipotermię i niewydolność oddechową. Są to więc leki idealne nie tylko, by wyleczyć bezsenność, ale „przy okazji” wszystkie inne problemy egzystencjalne… definitywnie.

Ta „drobna” niedogodność barbituranów ujawniła się wraz ze śmiercią Marilyn Monroe.

Producenci wymyślili więc benzodiazepiny (Valium). Leki te mają przewagę nad barbituranami, bo istnieje na nie antidotum w przypadku przedawkowania, mianowicie flumazenil. Problem polega na tym, że „ryzyko obniżonej czujności”, o której napomyka ulotka informacyjna, w rzeczywistości bardziej przypomina… całkowitą utratę kontroli nad sobą samym.

Stajesz się więc zdolny do zrobienia lub zaakceptowania czegokolwiek, a wszelkiego rodzaju zboczeńcy, którzy dostrzegli tę „korzyść”, wykorzystują te preparaty jako „tabletki gwałtu”. Dodatkowa „zaleta” (dla kryminalistów): benzodiazepiny powodują często amnezję u ofiary.

Oczywiście, tak jak w przypadku wszystkich leków, istnieją dzisiaj środki nasenne „najnowszej generacji”, które nie mają niby takich niedociągnięć jak ich poprzednicy. Chodzi jednak tylko o chwyt marketingowy. W rzeczywistości, mimo listy pochwał, którą znajdziesz na temat tych „nowych” środków nasennych na portalach o zdrowiu, finansowanych przez przemysł farmaceutyczny, są to wszystko benzodiazepiny – leki nasenne, które wywołują dokładnie ten sam efekt utraty kontroli nad sobą.

Tak więc, zanim nałykasz się niebezpiecznych pigułek, poznaj bliżej kilka podstawowych refleksji na temat snu, które, mam nadzieję, pozwolą Ci zmienić zdanie i podejść dużo spokojniej do Twoich problemów z bezsennością.

Szalony pomysł nr 1: liczba godzin snu

Skoro już mamy „godziny pracy”, „godziny lekcyjne” itd., to w dzisiejszych czasach chcemy też wiedzieć, ile czasu powinien trwać nasz sen.

Taki sposób krojenia życia na równe kawałki niczym kiełbaskę nie odpowiada Twoim  naturalnym potrzebom. Pytanie o to, ile czasu „powinieneś” spać, jest tak samo absurdalne jak pytanie o to, ile kalorii powinieneś jeść, niezależnie od tego, czy jesteś drwalem na Mazurach, czy księgowym w jakiejś korporacji w dużym mieście.

Spanie ma na celu odpoczynek fizyczny, intelektualny i emocjonalny. Jeśli spędzisz dzień przy grach elektronicznych, to będzie całkiem normalne, jeśli Twoja potrzeba snu się zmniejszy.

Dzisiejsza prasa stale nas niepokoi, podając informacje, iż społeczeństwo „straciło” średnio jedną lub dwie godziny snu w odniesieniu do pokolenia przedwojennego. A przecież wielu ludzi w tamtych czasach pracowało dwanaście godzin dziennie na polu, czasem więcej! Oczywiste jest, że potrzebowali więcej snu.

Uważa się również, że „wraz z wiekiem śpi się coraz mniej”. Wiele osób marzy o tym, by spać jak dziecko.

A przecież rozwiązanie jest bardzo proste: wystarczy, każdego dnia wymachiwać nogami, skakać, krzyczeć, ślizgać się, upadać, płakać, śmiać się, być łaskotanym, później powarczeć, potem pobawić się jak małe dziecko i gwarantuję Ci, że po tym wszystkim będziesz dobrze spać. (À propos dziecięcej aktywności – w Stanach Zjednoczonych przeprowadzono doświadczenie, w którym poproszono profesjonalnego koszykarza, aby odtworzył biegi małego dziecka w tę i z powrotem. Niepokonany dotąd zawodnik poddał się po… półtorej godziny).

O godzinie, w której do Ciebie piszę (8.30 rano), wstałem z łóżka, zrobiłem sobie herbatę i usiadłem przed komputerem, ale mój mały Tomek (4 lata) zdążył już:

– odbyć walkę na poduszki, podczas której mało nie został trzykrotnie „uduszony” stertą poduszek przez czwórkę innych dzieci – co oczywiście doprowadziło wszystkich do napadu dzikiego śmiechu;

– zgubić i odnaleźć swojego misia, którego ukrył starszy brat, co wymagało przemierzenia domu we wszystkich kierunkach, przez osiem minut, we łzach;

– być złapanym przez swoja babcię, próbującą go na siłę ubrać, po krótkim pościgu, który zakończył się poślizgiem (niekontrolowanym) na parkiecie;

– upaść na schodach;

– wywrócić w kuchni swój kubek z kakao, przy akompaniamencie krzyków;

– rozebrać się ponownie, by zanurzyć się w wielkim basenie z zimną wodą, przygotowanym przez siostry;

– rozpocząć grę w berka, zmienić ją na piłkę nożną, a później w chowanego, i zakończyć to płaczem;

– zrobić blisko dziesięć okrążeń dookoła domu na traktorze z pedałami, głośno śpiewając coś, czego nie znam.

A potem my, dorośli, dziwimy się, że śpi… jak dziecko.

Szalony pomysł nr 2: potrzebny jest tylko nieprzerwany sen

Jako że uwielbiamy spać każdej nocy przez osiem godzin, mamy wyobrażenie głębokiego i niczym nieprzerwanego snu jakby wokół nas nic już nie istniało.

Jednak nigdy, w żadnej epoce, nie było tak, aby cała populacja świata zasypiała wieczorem po to, by obudzić się dopiero osiem godzin później, świeżym i dyspozycyjnym.

Wręcz przeciwnie, regułą było zawsze, że dorośli wstawali nocą, aby strzec obozowiska czy podsycić ogień. Reguła Świętego Benedykta, spisana w VI wieku, przewidywała Jutrznię – nabożeństwo – przed wschodem słońca, dlatego można przypuszczać, że w tamtych czasach aktywność pomiędzy drugą a trzecią nad ranem była czymś zwyczajnym.

Ponadto przez długi czas drzemka w ciągu dnia była powszechną praktyką, a teraz nie ma już stałych godzin sjesty, decydujemy się na drzemkę tylko przy nadarzającej się okazji (sjesta jest jeszcze przestrzegana w krajach tropikalnych).

Obecnie problemem jest przekonanie wielu osób, że to anormalne budzić się w nocy: gdy tylko się wybudzą i otworzą oczy, ich pierwszą myślą jest: „No i masz babo placek, już nie zasnę!”

Wówczas zaczyna się stan, w którym ponure myśli nachodzą jedna po drugiej niczym popcorn, powodując niepokój, poczucie beznadziei… i niemożność ponownego zaśnięcia.

Konsekwencje krótkiego przebudzenia nie są aż tak straszne. Pewnie mogłeś się przekonać, że można budzić się kilkakrotnie w nocy, by poprawić pościel czy poduszkę, a nawet by pójść do toalety i że wcale nie musi to przeszkodzić w ponownym pogrążeniu się we śnie.

A jest tak dlatego, że stan Twojej świadomości w nocy, nawet wtedy, gdy wstajesz do  łazienki, nie jest taki sam jak na przykład podczas zaciętej dyskusji. Twój rytm serca, Twój oddech, temperatura ciała są dużo bardziej zbliżone do stanu snu niż do jawy.

Szalony pomysł nr 3: trzeba „wyspać się na zapas”

Nie możesz „wyspać się” na zapas tak samo jak nie możesz w sobie magazynować tlenu.

Stało się powszechne, że nasze społeczeństwo śpi krótko w ciągu tygodnia i próbuje nadrobić to w weekend, wylegując się do południa w łóżku. Traktuje się to jako wielką przyjemność.

Ale to tak samo, jakbyś pościł w ciągu tygodnia po to, by najeść się do woli każdej niedzieli: Twoje ciało tego nie doceni.

Oczywiście, możesz odpoczywać pod koniec tygodnia, jeśli jesteś zmęczony, ale pamiętaj, że za to zapłacisz: Twój cykl dobowy, to znaczy wewnętrzny zegar biologiczny, rozreguluje się i będziesz miał jeszcze większe problemy z zasypianiem.

W dodatku być może tak jak większość ludzi podczas weekendu zamiast pogrążyć się w regenerującym śnie, kładziesz się późno po to, by jeszcze później wstać.

To wszystko powoduje zamęt w Twoim biednym mózgu, który odnosi wrażenie, że zmienia strefę czasową.

Zrozum: rozwiązaniem nie jest nadrabianie snu w weekend lub podczas wakacji, ale przeciwnie, należy odnaleźć codzienny normalny rytm, który pozwoli Ci poczuć się coraz bardziej w formie.

Wniosek

Twoim celem w kwestii snu powinno być spanie na tyle długo, by w ciągu dnia – z wyjątkiem pory sjesty – czuć się pełnym energii bez sztucznego pobudzania (cukrem, kofeiną, tytoniem…).

Na zdrowie!
Jean-Marc Dupuis

Reklamy

About Sznajder Marcin

Certain man chose several books in the library. He asked the librarian near their receipt how many time would take him reading all. The librarian burst out laughing and said that the gathering counted the thousands of books and the hundred of lives it was enough not on reading all. That man gave up the ones several who he chose, and said then. Some different way has to exist. Marcin - Stuntman and the consultant, the operator of under-water pictures and II the director of films. Graduate of The department Electronics Engineering college of Varsovian.

Posted on 14 listopada 2014, in Uncategorized. Bookmark the permalink. Dodaj komentarz.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: